ถ้าหากโลกนี้ไม่มีดวงจันทร์
posted on 25 Nov 2011 18:16 by kooszมองดวงจันทร์บนฟ้าน้ำตาก็ไหลขึ้นมา
เห็นภาพเธออยู่บนนภา
คงไม่มีทางจะได้เธอมา
ก็เรามันไม่มีวาสนา
ดวงจันทร์ จันทร์เจ้าเอ๋ย ฉันควรจะทำเช่นไร
ฝากเธอช่วยกระซิบถึงคนที่อยู่แสนไกล
ก็ในเมื่อความจริงฉันไม่มีวันได้ครอบครอง
ฟังฉันหน่อยได้ไหม โอ้ดวงจันทร์ฉันขอวอน
ทำได้เพียงอิจฉาคนที่ได้นอนกอดเธอ
เธอคงจะมีพร้อมทั้งเงินทองและเลิศเลอ
ยิ้มทั้งน้ำตาที่เห็นเธอมีความสุข
เหมือนฝันในยามนิทราอย่าได้มีใครมาปลุก
ได้รักเธอในความฝันก็พอ ถึงแม้ว่าฉันต้องปวดร้าวอีกสักเท่าไหร่ก็ยอม
แม้เนินนานแต่จะไม่เปลี่ยนไป
นั่งมองดวงจันทร์ไม่ไปไหน
**อยากให้โลกนี้ไม่มีดวงจันทร์
จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดถึงเธอทุกวัน
วอนให้สายลมช่วยพัดพาไป
พัดเอาความคิดถึงฉันลอยล่องไป
(ซ้ำ**)
ดวงเดือนช่างสาดแสงแวววาวระยับตา
ทุกวันฉันอธิฐานขอให้แสงนั้นลับลา
เธอก็เหมาะสมกับคนที่ควรคู่เธอ
ได้แต่บอกตัวเองกับความจริงที่ต้องเจอ
เป็นแค่คนเดินดินกินข้าวแกง
ไม่มีปัญญาไปหาแหวนเพชรให้ใคร
มีเพียงความจริงใจเท่านั้นที่มอบให้ไป
เกิดใหม่กี่ครั้งก็คงไม่ดีเหมือนเขา
จะมีบ้างไหมหละใครสักคนที่จะรู้สึกเหมือนเรา
แล้วจะเป็นไปได้ไหมถ้าหากไม่มีดวงจันทร์
เพราะฉันคิดถึงเธอทุกครั้งที่เห็นมัน
พยายามจะลืมแต่มันก็ทำไม่ได้
ให้ร้องไห้สักกี่ครั้งแต่มันก็ยังไม่หาย
ได้รักเธอในความฝันก็พอ
ถึงแม้ว่าฉันต้องปวดร้าวอีกสักเท่าไหร่ก็ยอม...
แม้เนิ่นนานแต่จะไม่เปลี่ยนไป
นั่งมองจันทร์ไม่ไปไหน
(ซ้ำ **/** )
ทุกครั้งที่มองฉันเฝ้านึกถึงแต่เธอ
ยามที่เห็นดวงจันทร์มันทรมานเหลือเกิน
(ซ้ำ **/** )
เห็นภาพเธออยู่บนนภา
คงไม่มีทางจะได้เธอมา
ก็เรามันไม่มีวาสนา
ดวงจันทร์ จันทร์เจ้าเอ๋ย ฉันควรจะทำเช่นไร
ฝากเธอช่วยกระซิบถึงคนที่อยู่แสนไกล
ก็ในเมื่อความจริงฉันไม่มีวันได้ครอบครอง
ฟังฉันหน่อยได้ไหม โอ้ดวงจันทร์ฉันขอวอน
ทำได้เพียงอิจฉาคนที่ได้นอนกอดเธอ
เธอคงจะมีพร้อมทั้งเงินทองและเลิศเลอ
ยิ้มทั้งน้ำตาที่เห็นเธอมีความสุข
เหมือนฝันในยามนิทราอย่าได้มีใครมาปลุก
ได้รักเธอในความฝันก็พอ ถึงแม้ว่าฉันต้องปวดร้าวอีกสักเท่าไหร่ก็ยอม
แม้เนินนานแต่จะไม่เปลี่ยนไป
นั่งมองดวงจันทร์ไม่ไปไหน
**อยากให้โลกนี้ไม่มีดวงจันทร์
จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดถึงเธอทุกวัน
วอนให้สายลมช่วยพัดพาไป
พัดเอาความคิดถึงฉันลอยล่องไป
(ซ้ำ**)
ดวงเดือนช่างสาดแสงแวววาวระยับตา
ทุกวันฉันอธิฐานขอให้แสงนั้นลับลา
เธอก็เหมาะสมกับคนที่ควรคู่เธอ
ได้แต่บอกตัวเองกับความจริงที่ต้องเจอ
เป็นแค่คนเดินดินกินข้าวแกง
ไม่มีปัญญาไปหาแหวนเพชรให้ใคร
มีเพียงความจริงใจเท่านั้นที่มอบให้ไป
เกิดใหม่กี่ครั้งก็คงไม่ดีเหมือนเขา
จะมีบ้างไหมหละใครสักคนที่จะรู้สึกเหมือนเรา
แล้วจะเป็นไปได้ไหมถ้าหากไม่มีดวงจันทร์
เพราะฉันคิดถึงเธอทุกครั้งที่เห็นมัน
พยายามจะลืมแต่มันก็ทำไม่ได้
ให้ร้องไห้สักกี่ครั้งแต่มันก็ยังไม่หาย
ได้รักเธอในความฝันก็พอ
ถึงแม้ว่าฉันต้องปวดร้าวอีกสักเท่าไหร่ก็ยอม...
แม้เนิ่นนานแต่จะไม่เปลี่ยนไป
นั่งมองจันทร์ไม่ไปไหน
(ซ้ำ **/** )
ทุกครั้งที่มองฉันเฝ้านึกถึงแต่เธอ
ยามที่เห็นดวงจันทร์มันทรมานเหลือเกิน
(ซ้ำ **/** )